UGUÍRE, uguiri, s.f. Faptul de a ugui; |gângurire|gângurire|, |uguit|uguit|. – V. |ugui|ugui|. Sursa: Dicţionarul explicativ al limbii române
UGUÍRE, uguiri, s.f. Faptul de a ugui; |gângurire|gângurire|, |uguit|uguit|. – V. |ugui|ugui|. Sursa: Dicţionarul explicativ al limbii române
0 Comments.